ಪ್ರತಿದಿನ ನಾನು ಕನಿಷ್ಠ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮಂದಿಯ ನ್ನಾದರೂ ಭೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ಪೈಕಿ ಏಳೆಂಟು ಮಂದಿ ಹೊಸಬರು. ಅಂದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದವರಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ವಿಚಾರ ಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಅಪರೂಪದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳು ತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ವಿಧದಲ್ಲಿ ಪರಿಣತರು, ನುರಿತವರು. ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಲು ಒಂದು ಕತೆ, ಪ್ರಸಂಗ, ಅನುಭವವಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಅಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಭೇಟಿಯಿಂದಲೂ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊಸ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಬಹುದು. ಕಲಿಯಬಹುದು. ಅವರು ಎಷ್ಟೇ ಬೋರ್ ಹೊಡೆಸುವ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕೊರೆಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರ ಬಹುದು. ಅಂಥವರ ಭೇಟಿ ಸಹ ನಮಗೊಂದು ಪಾಠವಾಗಬಹುದು. ಯಾರೂ ಸಹ ನಿಕೃಷ್ಟರಲ್ಲ. ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತ ಗಡಿಯಾರ ಸಹ ದಿನದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸಲ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ ಅಂತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ನಾವು ಯಾರನ್ನು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕರು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ರುತ್ತೇವಲ್ಲ ಅಂಥವರು ಸಹ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಹೊಸ ವಿಷಯ ಹೇಳಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿರುವ ಅದ್ಭುತ ಅನುಭವ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ.

ಹೀಗಾಗಿ ಯಾರೇ ಆಗಲಿ. ನಿಮ್ಮ ಭೇಟಿಗೆ ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಬಾರದು. ಅವರು ಬಂದ ಉದ್ದೇಶ, ಮಾತುಕತೆ ವಿಷಯವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ನೀವು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯಬಹುದೆಂಬು ದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬಹುದು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುವು ದೆಂದರೆ ಅಲರ್ಜಿ. ಬಂದವರು ಏನೋ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದು ಎಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾರೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಬರೋಲ್ಲ, ಅವರಿ ಗೇನೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ತಪ್ಪು.

ಆ ರೀತಿ ಯಾರೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಂಥವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ‘ಯಾರೂ ನಮ್ಮಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಮಗೇ ಕೊಡಲು ಬರುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಭೇಟಿಯೂ ಒಂದು ಕಲಿಕೆಯ ಅನುಭವವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಯಾವುದೇ ಕಚೇರಿಯಿರಬಹುದು, ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವಿರಬಹುದು, ಕಾರ್ಖಾನೆಯಿರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾಬುದ್ಧಿವಂತರೇ ಇರುತ್ತಾರೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ದಡ್ಡರಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರು ನಿಕೃಷ್ಟರಲ್ಲ. ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕರಲ್ಲ. ನಾವು ಯಾರನ್ನು ದಡ್ಡ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುತ್ತೇವಲ್ಲ ಆತ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣತನಿರುತ್ತಾನೆ. ಆತನಿಗೂ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಒಂದು ವಿದ್ಯೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅವನಿಂದ ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಜಾಣತನ. ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಹಚ್ಚಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಅವನು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿಯಾನು. ಅಲ್ಲದೇ ಆ ಕೆಲಸದಿಂದ ಅವನು ಮುಂದೆ ಬರಬಹುದು.